Goedemiddag allemaal!
Hoe gaat het daar in Nederland? Ik ben wel benieuwd hoe het met jullie allemaal daar gaat en heb zin om jullie allemaal weer te zien! Maar dat zal nu ook snel gaan gebeuren, want over drie weekjes sta ik (als het goed is) weer met mijn beide beentjes op Nederlandse bodem. Tot die tijd heb ik hier nog GENOEG te doen, leuke dingen maar ben momenteel ook erg druk met school. Natuurlijk moet alles weer op het laatste moment, zo gaat dat met studentjesss... 
Maar goed, het wordt nodig tijd om jullie te gaan vertellen over mijn trip naar Matapica. Dit was echt zoooooo de moeite waard!
We vertrokken op donderdag ochtend om 09.00 uur, Marijke en ik waren al wat eerder opgestaan want we moesten AL onze spullen nog inpakken... Te denken aan: een hangmat, clamboe, muskietengel (oftewel stinkspul voor de muggen).
Over die muskietengel moet ik toch even uitweiden. Er werd ons namelijk verteld dat we flink wat van dit spul mee moesten nemen, dus de avond voor we vertrokken gingen Marijke en ik langs de Chinees (supermarkt) voor dit heerlijke spul.... Helaas spreken veel van de chinezen, chinees.. hahaha en dus geen Nederlands! Wij op zoek in de supermarkt naar muskietengel, maar blond als we zijn, konden we het niet vinden. Dus ik naar de meneer van de winkel en vragen naar M.U.S.K.I.E.T.E.N G.E.L. Ja hij wist wel wat we bedoelden en dus liepen we achter hem aan. Tja wat hij ons wees was inderdaad GEL, maar dit was gel om in je haar te smeren.. hahahahaha. Vervolgens ben ik al zoemend door de winkel gegaan om duidelijk te maken dat we muskietengel zochten, nou door deze geweldige immitatie was het gelukkig eindelijk duidelijk en hebben we gelijk maar flink wat van deze troep ingeslagen, zo waren we in ieder geval goed voorbereid om op trip te gaan.
Om even verder te gaan op wat we allemaal nog meer mee moesten: schone kleren, lange broek, zaklamp en de nodige alcholhoudende drankjes en wat lekkers (chips enzo). Na een heerlijk onbijtje te hebben genoten gingen we op pad, om hopelijk heel wat schildpadden te kunnen spotten.
We verzamelden bij het bootje om hier vervolgens mee naar Margretha te varen, daar aangekomen moesten al onze spullen weer overgezet worden op een ander minuscuul bootje.. En die tas van ons was ZWAAR. Marijke en ik waren op het geniale idee gekomen om al onze spullen in 1 tas te doen, er niet van uitgaande dat we ook nog een redelijk stuk met deze tas moesten gaan sjouwen, dus dat hebben we geweten.
We stapten over op hele kleine bootjes om hier vervolgens het moeras mee in te gaan. (foto's van deze mooie ervaring staan wederom op mijn hyves) En dit was toch ook wel heeeeeeel erg mooi hoor, zoveel mooie natuur echt onbeschrijvelijk. Halverwege onze reis door het moeras moesten we weer uit het bootje. Deze moest namelijk over een soort van dijk, en we moesten hem hierover heen tillen. Dit was nog best wel een hele klus, maar gelukkig hadden we veel manskrachten en was dit klusje snel geklaard. Op naar de eindbestemming: Matapica... In totaal hebben we denk ik 2 uren gevaren om op deze bijzondere plek aan te komen. Een prachtig strand aan de oceaan.. En gelukkig werkte het weer mee. Dus snel onze bikini's aangetrokken en genoten van dit mooie plekje!
Nadat we lekker hadden gerelaxed was het tijd om hard aan het werk te gaan, de hangmatten moesten namelijk nog geinstalleerd worden! We hadden besloten om de hangmatten buiten op te hangen, er was namelijk ook mogelijkheid om ze in een hut op te hangen, maar buiten leek ons toch iets avontuurlijker. Ik was 'chef zaklamp' (het was namelijk al bijna helemaal donker) en mocht hier en daar schijnen om de hangmatten zo goed mogelijk op te hangen.. Je wilt graag een eind van de grond hangen hoor, want er lopen hier krabbetjes af en aan! Sommige hebben 1 grote schaar, en ik denk niet dat het een heel prettig gevoel is als deze je in je bil knijpt midden in de nacht. Maar goed onze gids had ervaring in het ophangen van hangmatten en dus hingen we gelukkig mooi hoog...
Na het ophangen van de hangmatten was het eten inmiddels klaar en hebben we heerlijk gezellig met elkaar gegeten.
Die middag hadden we al wat schildpadden in de zee gespot, maar toen het donker werd gingen we dan echt 'op jacht'.... En donker was het zeker, op deze plek (Matapica) is namelijk geen elektriciteit en geen stromend water... Echt back to basic dus! Dus een olielamp in onze hut was de enige vorm van licht die avond, en de volle maan niet te vergeten... We hadden geluk met deze maan, want zo kon je de schildpadden op het strand ook beter zien. Opeens hoorden we een van de bewakers van het eiland (die daar overigens ook bijna wonen, en alles weten van de schildpadden) een geluid maken.. Volgens onze gids betekende dit dat er een schildpad gespot was... dus snel iedereen rennen naar de plek waar deze bewaker stond. En ja hoor, daar was inderdaad een schildpad en wat voor 1!!! Een schildpad van minstens 1 meter 60.. ze was druk een gat aan het graven om daar later wel iets van gemiddeld 100 eieren in te leggen. Helaas was het zand te hard en na een half uur graven gaf aankomende moeder schildpad het op. Moe en onvoldaan keerde ze in een slakkengangetje terug naar de zee! De bewaker vertelde ons dat ze die avond waarschijnlijk wel weer aan wal zou komen, want ja de eieren moeten er natuurlijk uit. Dan zal ze opnieuw een gat moeten gaan graven en hopen dat het zand dan wel meewerkt!
Het hele proces van: uit de zee tot de eieren gelegd te hebben en weer de zee in te gaan, duurt ongeveer anderhalf a twee uur. Tijdens dit proces is de schildpad in trans en is het uit den boze om haar dan te storen. Vandaar dat we ook geen foto's met flits mochten maken. En je raad het al, dan is het onmogelijk om een mooie foto te maken. Hier kan ik jullie dan ook helaas niets van laten zien.
We hadden die avond ongelovelijk veel geluk, want de ene naar de andere schildpad kwam uit de zee gekropen. Het lijkt alsof deze schildpadden heeeel veel moeite moeten doen om op het strand te komen. Ze gaan zo langzaam.. En als je ze dan eenmaal de eieren hebt zien leggen, deze eieren lijken op pingpongballetjes en komen ook een beetje stuiterend in het daarvoorbestemde gat. Op dat moment zijn de eieren nog zacht en zullen in de loop van de tijd hard worden. Als dit alles klaar is kun je ook echt aan de schildpad zien dat ze is uitgeput... en gelukkig kon deze schildpad moe EN voldaan terug keren naar de zee.
Het is echt onbeschrijvelijk hoe indrukwekkend het is om dit hele proces mee te mogen maken.
Een minder leuke kant van dit hele verhaal is, is dat er stropers zijn die de eieren opgraven en dan voor 100 SRD per stuk verkopen. Dit komt neer op ongeveer 25 euro per ei! Gelukkig zijn er veel bewakers op het eiland die alles goed in de gaten houden. Ze kunnen helaas niet alles voor zijn, zo komt het ook voor dat er schepen langs de kust aanleggen en dan de schildpadden onderscheppen uit de zee. Vervolgens worden de schildpadden opengesneden en worden de eieren eruit gehaald om vervolgens verkocht te worden. Verschrikkelijk dat sommige mensen tot zoiets in staat zijn!
Gelukkig hebben wij nog van dit mooie wonder mogen genieten en hebben we zelfs nog meegemaakt dat er een nestje uitkwam. Het krieoelde van de kleine schildpadjes die hun weg naar zee zochten. We mochten ze oppakken en de bewaker vroeg ons om ze eens om te draaien. Dus met hun kop weer richting bewoonde land. In een klein ogenblik draaiden de schildpadjes zich weer om, om heel hard naar de zee te rennen. Instinctief voelen ze precies aan waar de zee is, en waar ze dus naar toe moeten. Ook al zo bijzonder om te zien...
Na een aantal uren konden ook wij, moe EN voldaan weer terug keren naar onze hut waar we nog even gezellig met elkaar een hapje en drankje hebben genuttigt. Het was een avond om zeker nooooit meer te vergeten!
De nacht in de hangmat is me ook wel goed bevallen, behalve de muskieten die om je hoofd heen zoemen en het feit dat er geen zuchtje wind stond, was het leuk om mee te maken.
De volgende dag hebben we nog even lekker gechilled aan het strand en hebben we nog wat mooie foto's kunnen maken. Om twee uur in de middag zijn we weer met de bootjes richting huis vertrokken en konden we terug kijken op een hele geslaagde trip!
Tot zover de trip Matapica!
Verder heb ik niet zoveel nieuws te vertellen hier... Ik ben de weken nu inmiddels aan het aftellen en het besef dat het nu over drie weekjes echt is afgelopen hier komt ook steeds meer naar boven. Dubbele gevoelens houd ik er op dit moment wel een beetje op na... In je achterhoofd weet je dat je dit nooit weer mee zult maken en straks allemaal achter je moet laten en aan de andere kant wil ik heel graag weer terug naar Nederland om daar iedereen weer te kunnen zien!
Als ik nog iets boeiends mee maak zal ik het jullie zeker laten weten!
Bosi en Brasa vanuit het, nu gelukkig, zonnige Paramaribo! xxxxx
xxx